‘Wat doe je op Curaçao?’, staat wel in de top 10 meest gestelde vragen na je aan iemand voor te hebben gesteld. Werk is een thema dat al gauw onderwerp van gesprek is. Een reden om naar Curaçao te vertrekken is om hier te komen werken, bijvoorbeeld doordat er vanuit je werkgever in Nederland zich een mogelijkheid heeft voorgedaan. Neem bijvoorbeeld de werknemers van Defensie of van grote Internationale bedrijven die hier ook gevestigd zijn. Het kan echter ook zijn, zoals in mijn geval, dat je om persoonlijke redenen besluit te emigreren zonder nog werkzekerheid te hebben. Spannend, maar een leuke en uitdagende ervaring. Maar wat ben ik zoal tegengekomen tijdens mijn zoektocht naar passend werk?

 Drempels overwinnen

Een baan komt (meestal) niet aanwaaien. En voor mij was Curaçao helemaal nieuw. Impulsief, nee joh! Ondanks mijn gevoelige ik, ben ik ook geneigd altijd uitdagingen op te zoeken. Zo ook deze. En daar kwam wel wat doorzettingsvermogen aan te pas. Rond gaan rijden in een land waar je de weg niet kent en random binnen stappen op plekken, zoals kinderdagverblijven, om mijn mogelijke interesse kenbaar te maken. Als afgestudeerd kinderpsycholoog wellicht niet wat je verwacht, maar het was een begin. Een opstapje naar meer. En een mogelijkheid om Papiaments te gaan spreken (lees ook mijn blog over het leren van de taal).

Uiteindelijk was het allemaal helemaal niet zo eng als het klinkt, maar dat zeg je altijd als je de drempels al achter je hebt gelaten. Door overal binnen te stappen, mijn CV af te geven en te netwerken, mocht ik binnen no time op gesprek komen en proefdagen draaien bij diverse kinderdagverblijven. Uiteindelijk had ik het zelfs voor het kiezen, wat een luxe positie als je net een aantal dagen daarvoor je voeten voor het eerst op Curaçao hebt gezet.

Verrassende banen

Laagdrempelig. Zo begon ik. Maar na minder dan een jaar werkte ik als psycholoog. Niet met kinderen echter. Althans soms kwam ik wel pubers tegen. Ik begon mijn loopbaan in de psychologie op Curaçao als organisatiepsycholoog en/of forensisch psycholoog. Naast het opzetten van selectieprocedures voor bedrijven die het vervullen van vacatures aan ons overlieten, zag ik ook met regelmaat gedetineerden. Als ik zeg dat deze baan verrassend was dan is het een understatement. Het was interessant, maar ook ontzettend gek om als kinderpsycholoog mezelf breder te ontwikkelen en zo taken op mij te nemen waarvoor ik in eerste instantie niet was opgeleid. Daar vond ik mijn weg wel in, maar ik kan niet ontkennen dat ik af en toe niet het gevoel had rond te lopen als een kip zonder kop. Niet wetende hoe iets aan te pakken, na vervolgens wel weer uit te vogelen hoe ik het doen moest.

Door bovenstaand avontuur, kwam ik terecht bij een groot internationaal bedrijf dat ook op Curaçao gevestigd is. Trots dat ik daar deel heb mogen uitmaken van een gemotiveerd team en zo weer meer kennis heb opgedaan als psycholoog en als mens. Hoewel ik daar best nog wat langer had kunnen blijven, kwam er iets anders op mijn pad waar toch echt mijn hart ligt: kinder- en jeugdpsychiatrie. Het helpen van de kinderen en hun omgeving blijkt toch echt mijn roeping. Altijd al geweten, maar dat wordt ook nu op Curaçao weer bevestigd. En al dacht ik dat ik tijdens die andere banen uitdagingen tegenkwam, dat is niks vergeleken met de uitdagingen in de psychiatrie…

In het diepe leren zwemmen

In de gevangenis werken was echt geen kattenpis. En af en toe vroeg ik mij echt wel af waar ik aan begonnen was. Maar wat je als team in de kinder- en jeugdpsychiatrie tegenkomt zijn pas échte uitdagingen. Terwijl ik dit schrijf besef ik mij hoe trots ik mag zijn op het team waarin ik mag werken. Toegewijde collega’s, die er samen alles aan doen om het beste uit ‘onze’ kinderen en hun omgeving te halen. Hoe uitzichtloos een situatie helaas soms ook lijkt, wij blijven in the end wel geloven in de mogelijkheden. Wat ieder kind verdient.

Dit gezegd hebbende wil ik terugkomen op mijn ervaringen als persoon in het werk wat ik nu met trots mag doen. Vergeleken met Nederland, van wat ik ervaren heb en hoor van oud-studiegenootjes, ligt de lat qua verantwoordelijkheden hier hoog. Dit is niet alleen in het bedrijf waar ik nu werk. Dit is iets wat ik steeds terug hoor uit allerlei sectoren. De vijver waar men als werkgever uit kan vissen is kleiner, de financiële middelen zijn vaak in mindere mate aanwezig en dus moet je roeien met de riemen die je hebt. Je hebt niet voor iedere tak van het vak een ander persoon. Oftewel je wordt breed ingezet. Breder dan dat ik ooit had kunnen meemaken in Nederland.

Metaforisch betekent dit voor mij: in het diepe leren zwemmen. Zonder dat er altijd maar een boei langs komt drijven waar je je aan kan vastgrijpen. Met aanmoediging en liefde van mensen om mij heen en doorzettingsvermogen en passie vanuit mezelf, lukt dat wel. Af en toe denk je even kopje onder te gaan, maar over het algemeen heb ik mijn hoofd boven water weten te houden. En eerlijk gezegd, vind ik het nog leuk ook. Want hoe saai is werken zonder uitgedaagd te worden?

Werken op Curaçao

Mijn ervaringen als psycholoog zijn uiteraard anders dan jouw ervaringen binnen een ander vak. Maar ik hoor om mij heen wel met regelmaat vergelijkbare verhalen. Hiermee bedoel ik: het op Curaçao doorgaans mogen dragen van meer verantwoordelijkheden, een breder takenpakket, terecht komen in posities die je nooit zou kunnen bemachtigen in een land als Nederland en ga zo maar door. Dit zal niet hetgeen zijn wat een ieder wenst, want dit is soms ook wel erg spannend. Maar van de zonnige kant gezien zal je onwijs waardevolle ervaringen in je zak kunnen steken als je de uitdaging aan gaat.

Vind jij bovenstaande ook herkenbaar? Ik ben nieuwsgierig naar andere ervaringen al het gaat om werken op Curaçao!

4 reacties

  1. Heel herkenbaar! Grappig he dat enerzijds de banen-vijver klein is, maar je anderzijds zo aan een baan komt, omdat je hier breder kan solliciteren. En dat verrijkt niet alleen je werkervaring, maar ook jezelf als persoon! Heb maar 1 maand bij de kinderopvang gewerkt, maar toch blij met die korte ervaring. Daarna allerlei scholen langsgegaan en mijn cv persoonlijk overhandigd. Binnen een week werd ik gebeld. En je bent natuurlijk het gelukkigst als je iets doet waar je hart ligt

    1. Het is zeker een verrijking. Zo ervaar ik het zelf inderdaad ook. Wat mooi dat jij ook zo snel, met een klein beetje moeite uiteraard, aan een passende baan bent gekomen. Alle andere ervaringen zijn welkom, maar ik snap dat je nu het gelukkigst bent!

Leave a Response