Met trots kunnen we zeggen dat Abigahie (door velen Abi genoemd), onze derde Yu di Kòrsou is binnen de categorie ‘dushi people, dushi stories’. Zij wist ons te raken met haar toneelstuk ‘Ta mi falta?’, welke te zien was in La Tentashon. Zij maakt zich zorgen om ‘onze jeugd’. Waarom? In dit interview zijn we wat dieper ingegaan op dit voor haar beladen thema.

Wie is Abi?

Deze jongedame is 29 jaar en geboren plus getogen op Curaçao. Zij groeide niet op met haar moeder, maar met haar vader en zijn familie. ‘Verwend werd ik door hen wel’, zo zegt ze zelf. Maar het motto van de familie is wel altijd geweest dat je zelf moet werken voor hetgeen je wil bereiken. Dat werd door velen in de familie letterlijk genomen: de één zingt, de ander staat in de krant vanwege voetbal of baseball en weer een ander speelt in een tambú groepje. Een familie die van alle markten thuis is. Abi besloot toerisme te gaan studeren op Curaçao. Haar doel was om de economie van haar eiland hiermee vooruit te helpen.

Zij wist haar diploma binnen te tikken, maar was ook al veel bezig met haar passie voor theater. Met haar toneelgroepje besloot zij naar Nederland te gaan om auditie te doen voor een voorstelling aan de Academie van Maastricht. Helaas tevergeefs, maar desalniettemin leverde het zeker wat op. Namelijk de wil om door te gaan met toneel. Zo heeft zij een theater opleiding in Amsterdam gevolgd voor een jaar, om vervolgens voor de titel ‘docent theater’ te gaan studeren. Na twee jaar kwam zij er echter achter dan zij een stukje mensenkennis miste binnen de opleiding. Vandaar haar laatste overstap, naar de opleiding Creatieve therapie in Leeuwarden. Alwaar zij nu bezig is met haar laatste jaar.

Band met Curaçao

In het verleden had Abi Nederland nooit haar ‘thuis’ genoemd. De laatste tijd zegt zij echter toch ‘mi ta bai kas’, wanneer zij naar Nederland gaat. Dit komt onder andere omdat zij in Nederland geleerd heeft op eigen benen te staan. Voor haar nog te volgen masteropleiding zal zij dan ook voorlopig nog tijd doorbrengen in haar eigen stekje in Nederland.

Maar dit doet niks af van haar liefde voor haar geboorteland: ‘ik hou van Curaçao’. Vooral de mensen en de cultuur zijn belangrijk voor haar. ‘Het samenzijn en het warme je-hoort-erbij-gevoel’, benoemt Abi als kenmerkend voor het eiland. In Nederland heeft zij ook het gevoel ‘erbij te horen’, maar het is toch anders met twintig Nederlandse meisjes in een klas. ‘Vooral de Nederlandse humor die ik soms echt niet begrijp’, vertelt ze lachend. Het eerste gevoel wat zij krijgt wanneer zij uit het vliegtuig stapt op Curaçao is de vrijheid. Het geeft een rustiger gevoel. Ook is er meer openheid en blijdschap. ‘En iedereen begroet elkaar simpelweg, ook dat is een verademing’, zo zegt Abi. 

Stage Curaçao

Momenteel loopt Abi stage bij Yudaboyu (kinder- en jeugdpsychiatrie) als dramatherapeut. Het werken daar bestempelt zij als fijn, maar pittig. De fijne kant heeft te maken met de voldoening die zij eruit haalt als zij kleine veranderingen ziet: ‘si e muchanan ta sali na un otro manera’. Connecties zoeken met kinderen van verschillende leeftijden en openingen vinden die in eerste instantie moeilijk lijken om te creëren. De pittige kant heeft te maken met situaties die je kunnen raken. ‘Je blijft een mens, e mucha por touch bo’, zegt Abi. Dan heeft ze het vooral over vervelende situaties waarbij je het gevoel hebt niks of onvoldoende te kunnen doen.

Behalve bij Yudaboyu, is Abi ook een bezig bijtje in het theater. Zij heeft als opdracht voor school een theaterstuk geschreven die inmiddels al een aantal keer te zien is geweest in La Tentashon. Dit toneelstuk genaamd ‘Ta mi falta?’, heeft al veel mensen weten te raken. Het toneelstuk ontroert, omdat het helaas zo ontzettend herkenbaar is. Het is een vertoning van hetgeen gebeurt op Curaçao, maar te weinig wordt uitgesproken.

‘Ta mi falta?’

Een probleem is niet van één iemand. Problemen raken ons allemaal. Het toneelstuk ‘ta mi falta?’, belichaamt de ernstige realiteit waarin veel kinderen zich bevinden. Een kind die vervelend is, zich niet kan concentreren op school of slechte punten haalt. Wat betekent dit? En wat doe je met deze informatie? Conclusies trekken of uitzoeken wat er een mogelijke rol speelt?

Wat nou als je wist dat het ‘vervelende’ kind in jouw klas, geen ontbijt krijgt of dagelijks te maken heft met mishandeling of verwaarlozing? Zorgt dit voor een ander licht op de zaak? Of loop je door en doe je niks. ‘Wie is er verantwoordelijk voor de problemen van ‘onze’ kinderen?’, vraagt Abi zich af. Er is veel gaande op Curaçao, ‘pero niun hende ta bira kara wak’, zegt zij zichtbaar aangedaan. Dus wie zijn schuld is het als het zojuist beschreven kind later iemand overvalt of nog erger neerschiet? Heftige vragen. Vragen die Abi durft te stellen in de vorm van haar toneelstuk. Vraag jezelf eens af… Als ouder, docent of gewoon als persoon. Wat kan jij doen? 

Wens voor Curaçao

De wens van Abi is luid en duidelijk: ‘stop di pensa ku bo idea ta esun mas miho, join forces’. Vecht niet. Werk elkaar niet tegen. Maar werk samen. Luister naar elkaar. Verdiep je in de situatie van een ander. Stel jezelf voor dat je in de schoenen van die ander staat. Wees niet egoïstisch, maar denk aan elkaar.

De boodschap die Abi wil richten aan onze Gobièrnu zou zijn dat er meer aandacht voor opvoeding moet komen in de breedste zin van het woord. Trainingen en bijscholingen voor alle leerkrachten. Praten over emoties is belangrijker dan praten over prestaties. Cursussen over opvoeding voor ouders in bijvoorbeeld buurthuizen. En ook aandacht voor de leerkrachten en de ouders: ‘hoe gaat het met hen?’. Een moment inbouwen dat ook zij kunnen luchten, om ze vervolgens tools te kunnen geven indien nodig. Hoe gaan we met zijn allen aan de slag met het gedrag en de emoties van het kind. Waar komt het vandaan en hoe kan ik hiermee rekening houden. Paso in the end… Ta ken su falta?

 

Masha danki Abigahie i hopi éksito pa ku bo futuro!

 

Misschien ook interessant: ons eerste interview in de categorie dushi people, dushi stories met Pasty.

Leave a Response