28 jaar geleden geboren in een dorpje in het zuiden van Nederland, opgegroeid in Eindhoven en ruim 3 jaar geleden in een impulsieve bui besloten naar Curaçao te verhuizen. Het gevoel was sterk genoeg om binnen enkele dagen mijn huur op te zeggen, mijn inboedel voor een groot deel te verkopen en bij mijn moeder te gaan wonen. Nog geen paar maanden later zette ik de laatste stap, mijn uitschrijving uit Nederland. Dit was het begin van een avontuur naar het onbekende. Want nee, ik was nog nooit eerder gaan kijken of het eiland eigenlijk wel bij mij zou passen.

Een gevoelskwestie

Ik wilde ‘gewoon’ gaan en kijken waar het schip stranden zou. Als Curaçao het niet zou worden, dan waren er nog genoeg andere plekken om eens een kijkje te nemen. En in het uiterste geval kon ik altijd nog het vliegtuig terug naar Nederland pakken. Maar, dat stond toen niet op de planning. En nu nog steeds niet. Want wat bedoeld was als een oriënterend uitstapje, is nu een plek geworden waar ik een ‘dushi bida’, oftewel een heerlijk leven heb opgebouwd. Een tweede thuis.

Doorgaans word ik door mijn vriendinnen eerder omschreven als een goed georganiseerd typetje die weloverwogen keuzes maakt. Niet zo snel als een impulsieve jongedame die zonder het een en ander goed te regelen naar de andere kant van de wereld vertrekt. Maar ik ging in dit geval puur af op mijn gevoel. Dit voelde als het juiste om te doen, dus leefde vooral de gedachte dat alles wel op zijn pootjes terecht zou komen. Met net voldoende geld om 1 à 2 maanden mezelf te kunnen voorzien van het hoognodige plus een goedkoop autootje te kopen, kwam ik aan op ‘Dushi Korsou’, een kleurrijk en bruisend eiland. 

Op zoek naar werk

Zo was het meteen duidelijk hoeveel tijd ik had om een baantje te vinden, want ook dat had ik niet op voorhand geregeld. Bovendien zou dat in mijn vakgebied überhaupt een zware dobber zijn, aangezien ik eerst het Papiaments aardig moest beheersen om met iedereen goed te kunnen communiceren. Nog voordat ik in het vliegtuig zat, waren daarom de studieboeken Papiaments al besteld. Ik moest en zou Papiaments leren spreken.

Afgestudeerd als (medisch) kinderpsycholoog, ben ik op Curaçao weer helemaal onder aan de ladder begonnen. In een notendop zal ik beschrijven wat ik allemaal gedaan heb. Het eerste jaar heb ik gewerkt als oppas, huiswerkbegeleider, bijles docente en begeleider bij een kinderopvang. Vervolgens kwam ik terecht bij een psychologisch adviesbureau, van waaruit ik tevens in de gevangenis heb gewerkt. Daarna ben ik uitgenodigd om bij een bekend internationaal kantoor te komen solliciteren voor een functie in de organisatiepsychologie. Tot het moment dat ik voldoende Papiaments sprak en de kans kreeg aan de slag te mogen in het vak waar daadwerkelijk mijn hart ligt; in de kinder- en jeugdpsychologie!

Had ik maar…

Ik zal niet een ieder aanmoedigen om net zo ongeorganiseerd naar de andere kant van de wereld te vertrekken. Bovendien is niet iedere situatie vergelijkbaar. Maar liever ongeorganiseerd je hart volgen, dan later het welbekende zinnetje te moeten uitspreken. ‘Had ik maar…’. Helaas hoor ik dat maar al te vaak. En dat is jammer, toch? Jij leeft jouw leven en in bijna alles wat er gebeurt heb jij een keuze. Om deze reden ben ik dan ook altijd verbaasd als er gezegd wordt dat het enorm moedig is wat ik gedaan heb. Dat begreep ik nooit goed, totdat ik erachter kwam dat het voor bar weinig mensen zo vanzelfsprekend is om je hart te volgen. Zonde zou ik zeggen. Na mijn eigen ervaring waarbij ik volledig af ben gegaan op mijn gevoel, zou ik tegen een ieder willen zeggen: ‘ontdek ook wat JIJ diep van binnen wilt’.

Jouw grootste wensen

Stel je zou alles mogen wensen, zonder te denken aan alle obstakels die je wellicht tegenkomt, wat zouden jouw grootste wensen dan zijn? Het is toch heerlijk als je daar gehoor aan kan geven? Je moet er uiteraard wat voor over hebben en af en toe is het zeker hard werken om daar te komen waar je wilt zijn. In mijn geval is het ondanks de bergen die beklommen moesten worden, een avontuur geweest waar ik veel van heb mogen leren èn van heb mogen genieten. Wat de sleutel tot het succes is volgens mij? Een dosis passie, een tikkeltje lef en een enorme berg doorzettingsvermogen. Maar waar een wil is…

17 reacties

  1. Heel mooi geschreven! Ik vind jullie blogs altijd heel fijn om te lezen. Ik heb ze daarom ook allemaal gelezen:D , zeer intressant. Ga zo door…

  2. Gaaf verhaal zeg! Ik vind het heel knap dat je die stap durfde te zetten. Iets in mij zou dat ook wel willen. Maar ik ben ook bang dat ik Nederland teveel gaat missen.

    1. Zelf probeer ik altijd een afweging te maken. Zou je er spijt van krijgen als je het nooit uitgeprobeerd hebt? Terug kan je altijd nog 😉 Al is het zeker niet zo dat iedereen blij wordt van dit soort avonturen. Goed naar jezelf luisteren! Dankjewel voor je reactie Marsha

  3. Wauw super dat je het gewoon gedaan hebt! Ik hou van curaçao, mijn schoonouders hebben er een huis op jan thiel waar ik en mijn vriend dus ook met regelmaat komen. Ik zou ook ooit nog eens willen emigreren, maar met een kindje is dat toch iets lastiger om gewoon zomaar te doen.

    1. Oh leuk! En dat geloof ik zeker. Al is het zeker mogelijk om de stap met een kindje te zetten, omdat ik het met regelmaat zie of hoor. Neem de tijd en volg je hart 😉 Wie weet zie ik jullie nog eens hier!

  4. Heel leuk dat je de stap hebt gezet.
    Bij mijn man en mij kriebelt het ook heel erg om naar Curaçao te verhuizen maar we hebben 2 jonge kinderen en dan doe je dat niet zomaar even.. Maar wie weet over een aantal jaar 😉

    1. Dankjewel, ik ben er ook nog steeds erg blij mee. Wie weet dat jullie ook eens op het punt komen deze kant op te komen. Het is zeker niet onmogelijk, maar het is belangrijk dat het goed voelt uiteraard! Wie weet tot ziens 😉

  5. Super leuk om te lezen! Ik sta er op dit in mijn leven ook zo in…proberen kan geen kwaad en je kan altijd terug. We moeten wat meer lef hebben om met volle teugen van het leven te kunnen genieten. Ik vind het heel stoer van je en vooral erg bemoedigend hoe je anderen laat zien dat de grootste belemmering om iets niet te doen, wijzelf zijn. Leuk geschreven ook!

    1. Leuk om te lezen dat het herkenbaar is en je ook zo in het leven staat. Soms is het gemakkelijker ons vast te houden aan alles wat we al kennen, maar inderdaad, dat weerhoudt ons soms wel van het volledig kunnen genieten. Bedankt voor dit leuke bericht!

Leave a Response